ako's note

دچار

2011-01-18T20:17:00.002+03:30

من دچارم؛
دچار بايد بود
دچار

-----
حرفي براي گفتن نيست، تجربه مي كنم زندگي نو رو، اين وبلاگ هم با تموم شدن سربازي ديگه آخر خطه؛ اگه دوباره وصل شدم به اينترنت و فرصتي براي نوشتن بود تو يه جاي جديد با يه آدرس جديد خواهم نوشت، اون موقع مي آم تك تك در وبلاگ دوستاي عزيز رو مي زنم و دعوتشون مي كنم به خونه جدي،دوستاي عزيزي كه نيومدم وبلاگشون منو ببخشن، دلم براشون تنگ شده حسابي، اميدوارم دوباره فرصتي بشه بيام و مهمون كامنت دوني شون بشم و مطالب شون رو بخونم ؛ پس تا اون موقع ....بدرود

-----
من دچار خفقانم
بگذاريد فريادي بزنم
--------
گاه مي گويم فغاني بركشم
باز مي بينم صدايم كوته است
صدايم كوته است

مراسم تودیع ستوان یکم آکو

2010-10-21T08:24:00.004+03:30

یک) تلاوت آیاتی چند از کلام ال... مجید

دو)سخنرانی

سه)پخش سرود کلی

"!چهار)جشن و پایکوبی و حرکات موزون" میمونک بازی

پنج)پذیرایی

شش)پخش آهنگ غمگین

هفت)در آغوش گرفتن

--------

پ.ن.1 اینو زانیار وقتی اومدم رو تخته نوشته بود، عکس شو تو فیس بوک می زارم؛ این جا نمی شه آپلود کرد

پ.ن.2 مشکل کامنت دونی فکر کنم حل شد

این صورت مسئله ست

2010-10-13T13:00:00.004+03:30

این صورت مسئله س

"اونجا ماماناشون سوپ هم می پزن ؟ از اون سوپهایی که به بچه های سرماخورده می دن؟

اونجا ماماناشون برای بچه های تازه از سفر رسیدشون از صبح زود غذا بار می ذارن ؟
مثلا قورمه سبزی یا قلیه ماهی ؟
اونجا ماماناشون سر سجاده برای سلامتی بچه هاشون گریه می کنن ؟
اونجا ماماناشون وقتی بارون میاد دستاشونو رو به آسمون می گیرن از ته دل آرزوی خوشبختی بچه هاشون رو بکنن ؟
اونجا باباهاشون صبح زود بیدار می شن نون گرم سنگک بگیرن تا بچه ها با اشتها غذا بخورن ؟
اونجا باباها از دوری بچه هاشون توی دلشون اشک می ریزن ؟
اونجا بچه ها می دونن بزرگ تر حرمت داره ؟
اونجا کسی می گه " ننه دردت تو سرم"
اونجا وقتی می گن "پدر" چه عظمتی یادت میاد ؟
کوه ؟
وقتی می گن "مادر" دریا یادت میاد ؟
وقتی میگن خواهر آسمون و جنگل یادت میاد ؟
اینکه حالا من راحت بگم همجنس بازم خیلی هنره ؟
اینکه من وقتی بابا نشسته پام رو دراز کنم و روی کاناپه لم بدم خیلی خوش می گذره ؟
نمی دونم ، به هر کس یه جور خوش می گذره دیگه
واسه همینه که من هنوز هم در ایران زندگی می کنم و از زندگی لذت می برم

و اینم جواب هستی

اما یه سوال دارم، در واقع یه چیزی رو نفهمیدم...

بزارید این جوری شروع کنم، من 27 سالمه، 6 ماهه ازدواج کردم، فرض کنید 5 سال دیگه تصمیم بگیرم بچه دار شم، اولا که این تصمیم من بوده که بچه دار شم، پس چیزی گردن بچه نیست، حالا بچه رو با زحمت بزرگ کنم، شب هم براش گریه کنم صبح هم براش سنگک بخرم، خوب؟ یعنی چی رو می خوام ثابت کنم؟ که چی؟ حالا بالفرض بچه نمی خواد پزشکی بخونه چون من زحمتشو کشیدم بخونه؟ می خواد بره یه شهر دیگه، می خواد با یکی که من خوشم نمی آد ازدواج کنه، خب؟ حالا چون من زحمتشو کشیدم دیگه نکنه این کارارو؟ چطوره پس فردا که من مسن شدم اصلا بشینه پرستار من هم بشه؟

من واقعا نمی فهمم، بالفرض که واسم گریه کرده مادرم و دعام کرده،خوب دستش درد نکنه،اما که چی؟ حالا ازم توقع داره؟ حالا باید راهی که اون به صلاح می دونه رو برم؟ از خودم تصمیمی نگیرم؟ اگه مشابه با روش زندگی اون بود تصمیمی نگیرم؟ فکر مستقل و ذهن نقاد نداشته باشم؟

من فکر می کنم اگه پدرم رو به نقد نگیرم و به چالش نکشم، اگه نقد نکنم راهشو و برای خودم راهی نسازم، هیچ رشدی نکردم، به خودآگاهی نرسیدم، خوب بچه گربه هم مثل مادرش زندگی می کنه و بچه باقی موجودات زنده، اساسا من انسان چرا نباید تفاوتی داشته باشم با نسل قبلم؛ چرا هیچ وقت خودآگاهی با ارزش نیست، چرا اگه والدینم یه چیزی رو تجربه کردن دیگه کافیه و من تجربه نکنم؟ من هیچ وقت هیچ وقت نفهمیدم این مسائل رو.

****

جواب هستی تو پست فرهنگ خیلی دوست داشتنی و صمیمی بود، اینکه انگار اگه ما دلمون تنگ نشه واسه کسی، اگه غصه شو نخوریم دیگه دوسش نداریم، من هیچ وقت اینو نفهمیدم... این که برام گریه کرد کسی، اینکه چون نستم کنارش و مثلا تو یه شهر دیگه دانشجوام نگرانمه و غصه مو می خوره، همش زنگ می زنه چه خبر؟ کی می آی؟ و وقتی می آی... هیچی؟ فقط جلو چشمی و دیگه نگرانت نیست، یعنی یه جور ارضای حس مالکیتشه، یا اینکه اگه یه اتفاقی پیش اومد مواظبم باشه، خوب دستت درد نکنه ولی کاش یاد بگیرم که رو پای خودم وایسم،کاش این براشون ارزش باشه که من دیگه 18 سالمه و تو سن قانونی ام، اینکه من شاغلم و درآمد خودم رو دارم، پس دیگه هیچ نیازی نیست خونه بابام بمونم، و اینکه تا زن نگرفتم نباید مستقل شم ، بازم این طرز فکر رو هیچ وقت دوست نداشتم و نتونستم باهاش کنار بیام، هیچ وقت هم نفهمیدم که اگه قراره به هر دلیلی، کاری یا شغلی یا سیاسی یا آب و هوا یا هر چیزی من یه جای دیگه دنیا زندگی کنم، چرا نباید این طور باشه؟ چرا چون تو کردستان یا تو ایران به دنیا اومدم باید همین جا زندگی کنم و همین جا بمیرم؟ من به این فکر می کنم که حتی پرنده هام بعضی هاشون مهاجرت می کنن، من اما پام باید بسته باشه ریشه در خاک باشم

تا اینجا بمیرم؟ من واقعا دلم می گیره؟ این جوری من می پوسم، تلف می شم، اصلا دق مرگ می شم

------------------------------------------------------------------------------

پ.ن. زمین خدا پهناور بود، پس چرا شما هجرت نکردید؟ تا از ستم ظالمان رهایی یابید، چه شما که زیر ستم ظالمانید، خود همدست شان و شریک جرمید

--اقتباس از آیه قرآن--

پ.ن. 2 لطفا برام بنویسید که شما چطور فکر می کنید؟ من چقدر منطقی ام و چقدر غیر منطقی؟ چقدر واقع گرا و چقدر خیالاتی؟

حس غریب آن روزها

2010-09-27T08:29:00.003+03:30

چه حس غریبی داش اون دوران

فقط حسش منو کشوند که دوباره یه خط بنویسم

صندلی لهستانی، رمان های خسته روسیه و مسکو و داستایوفسکی، خستگی ها کامو و رمان های سارتر و پتکیدن های فلسفی نیچه و بعدش خل مزاجی های سالینجر و ناطور دشتش... این که قهوه دم کنی وسیگار برگ بکشی... برگ پاییز رو لای دفترت بزارن که هدیه تولد انجمن پاییز به پسر پاییزی "آکو"بشه .. تو انجمن پاییز شعرای پر عشق تنهایی و خلوتت با سیگار بزاری و از شب های خلوتی که تو با سیگار داری بگی و از صمیمیتش که هروقت تنهایی، اون هست و بپات می سوزه بخونی، از بچه بشنوی که

مادر چه بد هوایی این کوچه ها شدم/ پایم خزید و وارد این ماجرا شدم

با اشک چشم دور تو دیوار می کشم/ زل می زنم به عکس تو سیگار می کشم

و بعدش سیگار وینستون قرمز بگیری با بر و بچ با جوانه گندم یا کنیاک تموم کنی بسته بسته شو ( و کیف کنی از این که سیگار کون قرمز می تونی بکشی با اون ریه داغون) و بعدش بری تئاتر های شهر تو اون هوای سرد و بعدش تو کف کنسرت سمفونیک بمونی و پولت نرسه که بلیطشو بخری و .. تو کف گرامافون باشی و شب امتحان مکانیک خاک که در حد دیوانه کننده ای وحشتناکه و سخت با سمفونی 6 پاگانینی و اون تکه دیوانه وارش که به سرعت تمام می زنه بتونی خودت رو بسازی که پاس کنی این لعنتی رو ... و همین طور دیوانه وار زندگی کنی... عجب روزای بود اون دوران

-------------

پ.ن.1 راستی 7 مهر تولدمه، دومین تولد تو اسارت، تو سربازی، فکرشو بکنید، دومین روز تولد بدون هیچ مراسمی، بدون هیچ خبری، حتی نمی تونی یه ساعت مرخصی بگیری و زودتر بری خونه... اما

این بار یه فرقی داره، همسر نازنینی کنارته که تحملش رو برات آسون می کنه و نفس گرمش برات پر امیده

پ.ن.2 راستی، دیروز 4 ام بود، و 6 امین ماهگردمون، چقدر تو دوس داشتنی و گرمی فرشته زیبای خوشبختی من

پ.ن.3 راستی، سلام

قصه ما به سر رسید ، ناشناس به خونه ش نرسید

2010-08-16T14:24:00.006+04:30

روزی که شروع کردم به نوشتن این وبلاگ، تنها می خواستم تمرین انگلیسی نوشتن کرده باشم، ماهی یه پست، یا دو ماه یکی،

...کم کم نوشته ها بیشتر شد و پست هام فارسی

هر جور دلم می خواست و هر وقت که می خواستم می نوشتم، اگه عصبانی ناراحت یا احیانا خوشحال بودم، اونارو می نوشتم،بیشتر اوقات این جا جائی برای نوشتن و گفتن از خستگی ها و دلتنگی ها بود، یه جایی برای آرامش و تخلیه روحی، و بعدش بر می گشتم به دنیای واقعی ام که پره از شادی و خنده... این جا جایی بود که دوستای خوبی داشتم که برام مهم بودن، و شاید م من براشون مهم بودم، دوسشون داشتم و دارم...

اما تو فضای مجازی موجوداتی هم زندگی می کنن که ... البته بیشتر می شه موجود خطابشون کرد تا چیز دیگه ای، از راه می رسن و فکر می کنن این جا هم ... شروع می کنن به نظر دادن، افرادی که نه براشون دعوتنامه فرستادم و نه ازشون خواستم که نظراتمو بخونن و نظر بدن، موجودات بی خاصیتی که به اسم ناشناس هم می آن و هدفشون هم امر به معروف و از این حرفاست...

من به اسم واقعی خودم بلاگیدم و هر کسی هم می تونست که نظر بده، بدون نیاز به تایید نگارنده، اما حالا می بینم که واقعیت وجود همچین انگل ها و خاله زنک هایی تو وب رو نمی شه نادیده گرفت، شاید زمانی که شروع کردم به فارسی نوشتن و نظرات شخصی م رو گذاشتم باید بهش فکر می کردم، نباید فراموش می کردم که هستن افرادی که نمی فهمن و درک اینو ندارن که وبلاگ حریم شخصی فرده و جایی برای بیان نظرات شخصی شه و می آن می فرمایند که من خواهرتو یا مادرتو یا فلان کس تو می شناسم در نتیجه شما نباید فلان کنید و فلان بگید...و فهم اینو ندارن که این جا یه دنیای مجازیه برای بیان آزاد نظرات و کسی حق اظهار نظر در مورد زندگی شخصی افراد خارج از دنیای محازی رو نداره...

اینه که با احترام به همه دوستام و خواننده هام، تمام نوشته ها رو درافت کردم، و این پست آخر رو گذاشتم.

شاید یه روز ...

یه جایی....

یه وقتی....

دوباره نوشتم.

اما فعلا بدرود.

--------------------------------

پ.ن. خطاب به خانوم ناشناس کامنت گذار ارزش مداری که بنده رو نهی از منکر فرمودن:

اول اینکه ممنونم از لطف و زحمتی که برای هدایت ابناء بشر متحمل می شید و خداوند متعال اجر شما را در آخرت عطا کند.

دوم اینکه فکر نکنید که شما ناشناس تشریف دارید، منتها اگر قرار باشد که من نام شما یا کسی از نزدیکانتان را ببرم، آنوقت فرقی میان من و شما باقی نخواهد ماند، پس به همین اندک کفایت می کنم...

سوم و ازهمه بامزه تز اینکه من و همسرم حسابی به وبلاگ نداشته اش خندیدیم و از این بابت هم از شما متشکریم.

چهارم اینکه آرزومندم که روزی شما هم با فرهنگ وبلاگ خوانی آشنا شوید.